Να κοσκινίζει τ’ αλεύρι, να πιάνει μαγιά, να ζυμώνει ψωμί στη σκάφη… ν’ ανάβει τον φούρνο με προσανάμματα, χόινες και πουρνάρια για να το ψήσει στον κτιστό φούρνο, την πείνα να χορτάσει και μόνο… κι όχι να ψωνίζει χωριάτικο, κατ’ επίφαση, τυποποιημένο ψωμί, χωρίς κόρα, μέσα σε ζελατίνες. Να πίνει για να ξεδιψά, απ’ το νερό του πηγαδιού και της πετροκάμαρης νερομάνας βρύσης, κι όχι για να χωνεύει και να ρεύεται τη λαιμαργία της, τη βαρυστομαχιά, την ανία, την πλήξη, και τα τριγλυκερίδιά της, με σόδες και νάτσιουραλς γουώτερς, σε ωραιοφανείς εισαγόμενες πλαστικές φιάλες πολυτελείας.

Να χαίρεται τις γιορτές, τις χαρές, τα πανηγύρια, τους κυκλικούς χορούς, στους αρραβώνες και στους γάμους … κι όταν πίνει κρασί του ληνού για να στυλώνεται, να δοξάζει τον Διόνυσο, τον Βάκχο, με τους συντρόφους, κι όχι να μεθοκοπά …ξεδιάντροπα.. Να γνωρίζει κλώσιμο μ’ αδράχτι, υφαντό η αξιοχέρα, να ρίχνει τα στημόνια και τα υφάδια στον αργαλειό, και να τραβά το χτένι της, να πατά τις πατήτρες, ρίχνοντας τις σαΐτες, τραγουδώντας τα πάθη και τους καημούς της ζωής.. ως άλλη Πηνελόπη..την προίκα της να φτιάχνει, κι όχι να γδύνεται ξετσίπωτα με κλωνοποιημένα ράκη πολυτελείας, χάριν τη μόδας για να είναι ιν.!

Να μοσχοβολά το σπίτι της δυόσμο, βασιλικό κι ασβέστη κι αυτή μαγνάδια, ρόδα, τριαντάφυλλα, πάστρα και νοικοκυροσύνη! ! . Να γεμίζει την ποδιά της λογίς – λογίς καλούδια, φρούτα και λαχανικά απ’ τον μπαχτσέ της αυλής της, του μποστανιού και τ’ αμπελιού της, κι όχι όταν κουρεύει το γκαζόν της αυθαίρετης βίλας της, να το πετά στον φράχτη, του άγνωστου και απουσιάζοντα γείτονα της. Να σέβεται να λατρεύει και να τιμά πάντοτε τα Μήτρια και τα Πάτρια, ιδίως την ημέρα των εκλογών, να προσφέρει χορηγίες και σπονδές με λάδι, κρασί, μέλι και γάλα κι όχι να τάζει τάματα και παραφηνοκέρια σε μαύρους ψυχοσώστες και φωτοσβέστες, και κρυφά να φοροδιαφεύγει περήφανα… εν τω άμα.!!. Να αγαπά όλα τα ζώα της αυλής, των κάμπων τα πετούμενα, τον κούκο και τα χελιδόνια της Άνοιξης, τ’ αηδόνια του Μαγιού, τους λύκους, όλα τ’ αγρίμια του Χειμώνα, κι όχι να παριστάνει την φιλόζωο οικολόγα, μισανθρωπιά γιομάτη. . . Να ξέρει όταν θα την ξαπλώνει ο άντρας της, στην κλίνη του ερωτά τους, για να της γεννήσει παιδί πώς, χιλιάδες μυριάδες νοερά μάτια, της ορμής, της ομορφιάς και της ευθύνης, είναι καρφωμένα πάνω τους, μια για πάντα.!! για το παραμυθένιο ταξίδι της ζωής, πού πάν’ να ξεκινήσουν.! ! Αυτά τα λίγα ψάχνει… για να βρει!. Ζητάει πολλά;.. Όλα τα άλλα μαγικά, είναι για άλλους καιρούς, για άλλους κολπαδόρους.

αντιγραφη απο το μπλοκ βισαλτις.

πληκτρολογιστε στο ψαχτηρι <<μεσαιωνικά χωρια της χιου>>

Εσβησε το καλοκαίρι του 70 αχνά μέσα στις πρώτες μέρες του Σεμπτέβρη, εσβησε κι η παιδική ανεμελιά στο κλεισιμο και της τελευταίας βαλιτσας.

Φεύγαμε για την Αθήνα.

Εφυγαν και τα χρονια της αθωοτητας, μαζί και οι αδελφικοί φιλοι, η ελευθερία, το τραγουδι η χαρά

και ηρθε η προσμονη των διακοπών για να τα ξαναζοντανέψουν, μα ηταν λιγος ο χρόνος και πισω πάλι………………

…………………..2010 καλοκαίρι,

μετα απο σαράντα χρονια να γυριζω κοντά σου, σαν τον μαθητή που ξεσχόλεψε, και σου ζητάω να με κρατήσεις μέσα στις πετρες σου, ζεστή αγγαλιά, μα τωρα για πάντα.

Μικρό χωριό μου είμαστε παλι μαζί.

Θυμάμαι και τον μπάρμπα Μιχαλέτο με το αλογό του και την χαρακτιριστική μαντύλα στο κεφάλι, που πήγαινε κάθε απόγευμα να βάλει μπρός την μηχάνη της αντλίας που έστελνε το νερό απο την πηγή στο Νιό Πηγάδι, και απο κεί να μοιραστεί σε όλο το χωριό.

Σήμερα το νερό της δεν, φτάνει έγιναν γεωτρήσεις για να καλύψουν τις ανάγκες του τόπου και το νερό της ποιά δεν το πίνουμε ειναι λέει βαρύ, και μένει εκεί βουβή, στείρα παρέα με τις παλιές αντλίες και μηχανές να μας θυμίζει τις παλιές εποχές.

Φτιάχτεικαν τότε που οι άνθρωποι έπερναν τα γιατροσόφια τους απο την φύση,( γιατί φάρμακα δεν υπήρχαν) έτσι και αυτά έγειναν για να εξυπηρετούν αυτούς που έκαναν αμμόλουτρα ( συνήθως γιατρευόταν οι πόνοι των αρθώσεων), βλέπεις τότε ο δρόμος με τα γαιδουράκια ηταν μακρύς, και κάπου έπρεπε να μένουν μέχρι να κανουν τον κύκλο της θεραπείας τους.

Το θυμάμε σαν σήμερα, θαμένοι μέσα στην άμμο την καυτή μέχρι τον λαιμό και μετά κουκουλομένοι με την κουβέρτα έτρεχαν προς τα σπιτάκια υδρωμένοι να προφυλαχτούν απο τον μόνιμα δυνατό αέρα της Μερικούντας.

Τώρα βέβαια η τεχνολογία και τα φαρμακα αφησαν την αμμο χωρίς λακούβες και τα σπιτάκια έρημα.

Καλό βέβαια θα ήταν να συντηρηθούν έστω και λίγο ( οχι βέβαια οτι μπορεί κάποιος να μείνει), στην μνήμη των παπούδων μας που προσπαθούσαν να γιατρέψουν τον πόνο του κορμιού τους με οτι τους πρόσφερε η θεία φύση.

Αγριες τουλίπες η λαλάδες όπως τις λέμε στη Χίο

Δεν τις σπέρνουν, δεν τις ποτίζουν, έτσι βγαίνουν μόνες τους, λες και κάποιο μυστικό πρόσταγμα τις καλεί, έτσι για να κοκκινίσουν τα χωράφια.

Α! και αν ακούσετε κάποιον Ολλανδό να λέει κάτι για πατρότητα της τουλίπας δείχτε του αυτή την φωτογραφία και αν δεν το πιστέψει……..

δείχτε του και την επόμενη, αλλά με προσοχή γιατί μπορεί να παθει μέχρι και κρίση ταυτότητας.     ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΧΙΟ ΜΕ ΑΓΑΠΗ  ΣΤΗΝ ΟΛΛΑΝΔΙΑ ΤΗΝ <<ΠΑΤΡΙΔΑ>> ΤΗΣ ΤΟΥΛΙΠΑΣ

Από που να ξεκινήσεις απο το Δικαστήριο του Αγά της Καθαρής Δευτέρας, τον Λαμπριάτικο Φανό, την γιορτή της Σούμας και τόσα άλλα.

Ολοι οι Μεστούσοι βοηθάνε και τρέχουν σε κάθε κάλεσμα του Χωριού μας, όμως όπως μου έλεγαν και οι παλαιότεροι πάντα υπήρχε ένας χωριανός που ήξερε τι να κάνει σε κάθε περίπτωση και τραβούσε και άκουγε τα περισσότερα.

Δεν ξέρω για τους ποιό παλιούς όμως τον δικό μας τον ξέρω, και ποιός δεν τον ξέρει άλλοστε πρέπει να μην βλέπει, είναι ο Σαράντης  ο δικός μας Μένιος, η ψυχή της κάθε εκδήλωσης το αλάτι της θα έλεγα γιατί δίνει την δική του  νοστημιά σε ότι και να κάνει.

Με το τραχτεράκι του κουβαλάει ακούραστος, καθίσματα, εξέδρες, βάγιες, ξυλα, κλαδιά τα πάντα με εναν άσσο στο στόμα δεν τον σταματάει τίποτα.

Αυτό που ειναι να κάνει θα το κάνει, τελεία και παύλα, δεν πα να τον πειράζουνε τα πειταχτήρια του χωριού αυτός θα τους τα “χώσει” και θα συνεχίσει μόνος του μέχρι να τους φέρει και αυτούς σε φιλότιμο να σηκωθούν να βοηθήσουν, οχι βέβαια οτι θα σταματήσουν να τον πειράζουν.

Ο Σαράντης βράχος, θα το τελειώσει.

Οταν ποιά θα το ολοκληρώσει θα κάτσει να απολαύσει το έργο του πίνοντας την μπύρα του.

Αυτό όμως που με τρελένει σαυτό το παιδί ειναι η διακριτικοτητά του, δεν περιφανεύτε ποτέ και η πληρωμή του τις περισσότερες φορές ειναι μόνο το μπράβο που εισπράτει απο μερικούς.

Δεν έχω πολλά να πω όμως γιατί οπως λένε τα έργα μιλάνε μόνα τους, και ο Μένιος κάνει πολλά.

Σαραντάκι ένα έχω να πω αν το χωριό ήταν άνθρωπος εσύ θα ήσουν η καρδιά του.

Δεν θα γράψω πολλά, μονο τα συγχαριτήρια στο Πολιτιστικό σύλλογο και στους Μεστούσους που ήρθαν απο όλο τον κόσμο και <<στάθηκαν>> σαν κοπιαστικοί σε όλο αυτό το πανυγηρι έχω ανάγκη να πω.

Τα υπόλοιπα ειναι χωρίς λόγια.

περιμένοντας τους παντρεμενους.......

τα γραφεία του συλλόγου μας

τα μωράκια η οι κουδουνάτοι

Να και τα λεύτερα

Ας αρχίσουν οι χοροίπου κράτησαν μέχρι αργά..........

και το Σάββατο βολτα στις εξοχές

ποιό ειναι ομορφώτερο το μλε η το ασπρο?

και το βράδι αρχισαν οι ετοιμασίες

και το πρωι τηςΚ.Δευτέρας παλι γλεντι και χορός

καθε ηλικία

με τα παραδοσιακά ρουχα......

με οργνα και μουσικές

ολοι μικροί μεγαλοι.............

και το παιδομαζομα αρχιζει........

στην σιδερενια πορτα για συνομιλιες

οι κανονιεριδες

να και ο κακουργος στην εδρα του

και αρχιζει η σφαγή

μας δικάζει, μας παιρνει τις ομορφες μας πινει και την σουμα ε;οχι

μεχρι και οι κρουβούλες χωρευαν

μεχρι και τα σκαμπασματα τοριξαν στη ζειμπεκια

και για όποιον θέλει περισοτερα του χρόνου στον τρημερο αγά των Μεστών.

Εγώ έχω πιστεί , οτι ο τόπος αυτός ζεί και αναπνέει, πολύ ποιό πίσω απο την μεσαιωνική του ταυτότητα, γιατί ένα ειναι σίγουρο, ούτε Δίας, ούτε Ηρακλής, ούτε Ηρα, ουτε Ιεροφάντες υπήρχαν στο θρησκευτικό σκοταδισμό του μεσαίωνα.